Stórfengleg auglýsing

Ég gat ekki stillt mig um að taka ,,snappara" af þessari auglýsingu The Stranglers sem ég sá á forsíðu ticketmaster.co.uk. Þvílík snilld. Ég þekki þessa kalla nú ekkert of vel en veit þó vel að Jet Black, trommuleikari sveitarinnar er 17og12 ára. Hann er þessi með súrefnisgrímuna (raunar er hann fæddur 1938 og er því einu ári eldri en besti iðnaðarmaður í sögu Húsavíkur, Siggi píp).

Gaman að sjá band eins og The Stranglers hafa bullandi húmor fyrir sjálfum sér. Þvílík virðing sem maður ber nú líka fyrir kallinum að standa enn í þessu! Til samanburðar má nefna að hann er þremur árum eldri en Charlie Watts, starfsbróðir hans í The rolling stones og fimm árum eldri en bæði Mick Jagger og Keith Richards.

Skálmöld í Hofi 24. september

Ég fór á báða tónleika Skálmaldar þetta kvöldið. Tók upp seinni tónleikana í hefðbundnum skítagæðum. Vantar reyndar tvær mínútur aftan á eitt lagið auk þess sem tvö síðustu lögin eru í heldur lakari gæðum en hin níu.

Óþarfi að hafa fleiri orð um þetta. Hér er giggið:

Óskar Jóhannsson

Það urðu nokkur tímamót í mínu lífi í sumar. Það átti reyndar við um fleiri. Tímamótin voru þau að Óskar Jóhannsson flutti frá Húsavík. Hvanneyri er staðurinn sem hann elur manninn nú um stundir. Þangað flutti hann til þess að stunda nám auk þess sem hann er annálaður áhugamaður um flugdreka.

Við Óskar höfum þekkst lengi. Fyrst kynntist ég honum sem nemandi hans þá 16 ára gamall. Óskar hafði þá tekið að sér kennslu í íslensku við Framhaldsskólann á Húsavík í fjarveru Dóru Ármannsdóttur sem þá var í fæðingarorlofi. Ísl203 var áfanginn sem Óskar kenndi mér. Seint verður sagt að námsefnið hafi verði skemmtilegt. „Íslensk málsaga” eftir Sölva Sveinsson var aðalkennslubók áfangans. Hún er rosalega leiðinleg finnst mér og fleirum. Auk þess var „Sjálfstætt fólk” lesinn og ég entist tæpar 80 síður. Óskar var fljótur að benda á þessa vankanta á kennsluefninu þar sem hann tilkynnti það í fyrsta tíma, við fögnuð flestra viðstaddra, að Ísl203 væri hundleiðinlegur áfangi en við því væri ekkert að gera, við þyrftum einfaldlega að bíta í hið súra epli og hundskast í gegnum þetta. Það er út af fyrir sig sérkennilegt að nemendur fagni því að heyra sagt um áfangann sem er nýbyrjaður að hann sé hundleiðinlegur en þessi hressandi hreinskilni Óskars var svo aðdáunarverð að vert var að taka þessu fagnandi. Við þetta má bæta að sjaldan hefur nokkur haft jafn rétt fyrir sér og Óskar þegar hann sagði þennan áfanga leiðinlegan. Ég skoraði þó 7 í honum. Kalli fékk 10.

Nokkur tími leið þangað til leiðir okkar Óskars lágu saman aftur þrátt fyrir að við hittumst vissulega af og til í gegnum árin fyrir tilviljun. Líklega var það fljótlega upp úr aldarmótum að það gerist að við Óskar byrjum að sækja sömu vefsíðurnar tengdar fótbolta og vinskapur okkar hefst fyrir alvöru upp úr því. Þegar hér er komið við sögu hefur Óskar skipt yfir í Norwich (ég veit að einhverjir hafa verið að hugsa um það). Eftir að ég flyt heim eftir nám vorið 2005 hefur Óskar hafið rekstur Videoleigu og hittumst við mjög oft þar inni, tel ég óhætt að segja. Fljótlega eftir það stofnum við Óskar í félagi við Ævar Þór Ævarsson fótboltaklúbbinn Nigel Worthington sem starfar enn þann dag í dag, sjö árum síðar (og hefur því margslegið starfsaldursmet annars húsvísks fótboltaklúbbs, nefnilega Stolta garðs, sem lifði víst sjö mánuði skilst mér). Meðlimir í NW hefur fjölgað í gegnum árin. Guðmundur bróðir kom mjög fljótlega inn í félagsskapinn, Jón Höskuldsson í kjölfarið og loks Sigursveinn Hreinsson. Tveir meðlimir hafa gengið í klúbbinn á þessum árum til þess eins að segja sig úr honum aftur. Það voru þeir Sigmar Ævar Hallsson og Áki Hauksson. Sigmar vegna slæms gengis Tottenham og Áki vegna andstöðu sinnar við byggingu gervigrasvallar á Húsavík. Auk þess hafa nokkrir gestir fengið að sækja fundi NW. Þar ber helst að nefna Ævar Ákason, Röðul Rey Kárason, Jónas Aðalsteinsson, Ingvar Björn Guðlaugsson og Jóhann Gunnar Sigurðsson.

En aftur að Óskari.

Nú, öllum þessum árum seinna, hefur Óskar flutt í Borgarfjörðinn. Ég vil nota þetta tækifæri og þakka Óskari fyrir allar okkar frábæru samverustundir í gegnum árin hér á Húsavík. Óhætt er að segja að vinskapurinn við Óskar hafi gert líf mitt skemmtilegra. Það er ég viss um að á við um fleiri. Nú þegar er Óskars sárt saknað úr félagsskapnum Nigel Worthington sem er vitaskuld ekki svipur á sjón án Óskars þó svo að segja megi að klúbburinn lifi þokkalegu lífi áfram.

Sem betur fer hefur Óskar ekki horfið úr lífi mínu við flutninginn þar sem hans frábæra vefsíða lifir góðu lífi, þó hún eigi höfuðstöðvar í Borgarfirði nú um stundir, auk samskipta í gegnum síma og fleiri nútíma samskiptamáta. Það er mín einlæg von að leiðir okkar Óskars eigi eftir að liggja saman að nýju, eins og þær gerðu undanfarin ár. Að lokum set ég hér inn myndskeið af kveðjufundi Óskars hjá fótboltaklúbbnum Nigel Worthington þar sem honum er færð gjöf í tilefni tímamótanna. Gjöfin var matreiðslubókin Delia's How to Cheat at Cooking.

Wacken Open Air

Það er ekki að ástæðulausu að ég ryðst hér fram á ritvöllinn eftir margra mánaða hlé. Ég er nefnilega nýlega kominn heim frá Wacken open air í Þýskalandi. Að sjálfsögðu þarf ég að gera grein fyrir þeirri lífsreynslu.
  Allir vita að litið er á Wacken hátíðina sem nokkurskonar mekka þungarokkarans. Þetta er stærsta þungarokkshátíðin, allavega í Evrópu (þetta Rock in Rio dæmi og allt þetta Suður-Ameríska virðist ekki vera tekið með). Enginn þungarokkari getur talið sig fullgildan sem slíkan nema hafa heimsótt þessa hátíð. Ekki ósvipað og enginn bílaáhugamaður getur talist slíkur nema hafa átt Alfa Romeo á einhverju tímabili (náttúrulega ekki lengi, það á enginn Alfa lengi). Fyrir árið í ár hafði ég þó aldrei heimsótt hátíðina sem er vitaskuld ekkert nema rugl. Þetta hefur staðið til árum saman en aldrei orðið. Það var ekki fyrr en ég frétti að Skálmöld væru búnir að bóka gigg á hátíðinni sem skrefið var tekið. Auk þess var sjálfur Myrkraprinsinn búinn að bóka þannig að þetta var í raun aldrei nein spurning. Skálmöld og Ozzy, strax komið langleiðina með að vera góðsagnarkennd uppstilling.
  Hraðspólum um nokkra mánuði þangað til á hátíðina er komið. Ég sé ekki ástæðu til þess að velta lesendum (eða lesanda) upp úr biðtímanum. Nema þá kannski til að minna á að Kalli hafði ekki neina ástæðu til þess að hlakka til.
  Þegar við félagarnir loksins mætum að kvöldi miðvikudags vorum við búnir að missa af Atrum, íslensku dauðarokkssveitinni geðþekku. Það var miður. Ég vissi ekki að það væri eitthvað um að vera þegar ég bókaði flugið og hélt að hátíðin byrjaði ekki fyrr en á fimmtudegi eins og hún er auglýst. Þetta er víst eitthvað skattamál sem ég nenni ekki að setja mig inn í, en raunin er semsé að flest böndin sem sigra Wacken hljómsveitarkeppnina koma fram á miðvikudeginum. Enda þótt það hafi verið leiðinlegt létum við það ekki á okkur fá. Það verður að viðurkennast að þessar fyrstu stundir á Wacken voru stórfenglegar. Ótrúlegt samansafn af "sönnu" fólki og búðirnar sem eru þarna á staðnum eru svo sannarlega ekki eitthvað sem maður á að venjast. Allt mjög skemmtilegt. Mikil upplifun að koma þarna. Við fórum ánægðir að sofa þegar var komið framundir morgun.
  Á fimmtudeginum byrjaði svo stuðið sem hætti ekki í þrjá daga. Hvert stórbandið á fætur öðru tók sviðið og allt mjög fínt yfir höfuð. Ef ég ætti að velja þrjá bestu tónleikana mundi ég setja Judas Priest í fyrsta sætið, Kreator í annað og Motörhead í þriðja. Þetta voru allt rosalegir tónleikar. Margir aðrir stóðu sig vel. Vonbrygðin voru hinsvegar til staðar. Fyrir þremur árum var ég á Spáni og sá Helloween gjörsamlega sigra heiminn. Þvílíkir tónleikar. Þeir félagar fylgdu þeim því miður ekki nægilega vel eftir í þetta skiptið. Það var að vísu ekki þeim að kenna nema að hluta þar sem hljóðvandamálin voru mikil og oft á tíðum heyrðist ekkert nema í bassanum og trommunum. En þeir Helloween-liðar skemmdu svo fyrir sér með því að slíta í sundur tvö sín þekktustu lög, það er að segja "Future World" og "I want out". Þeir hættu í miðju kafi í báðum þessum lögum til þess að tala eitthvað við áhorfendur og heimta einhver viðbrögð frá þeim. Mér fannst þetta mjög misheppnað. 2008 gerðu þeir þetta við "Perfect gentleman" sem var í góðu lagi mín vegna en þetta var hörmung.
  Það er tvennt sem gerir Wacken hinsvegar að erfiðri hátíð. Það er fyrir það fyrsta þetta ógurlega mannhaf. 80.000 manns rúmlega! Þetta þýddi að maður þurfti að vera góður til að ná þokkalegum stöðum á tónleiknum. Ég til dæmis lenti í því á Ozzy að vera svo langt í burtu að mér leið eins og ég væri heima í stofu að horfa á tónleikana í sjónvarpinu. Þetta kostaði náttúrulega enn meiri stöðutöku en annars. Að standa tímunum saman er rosalega þreytandi og ég var gjörsamlega búinn á því eftir þetta allt saman. Engin sæti voru heldur í boði, ólíkt hátíðinni á Spáni 2008. Það var annaðhvort að standa eða sitja á jörðinni sem er nú ekkert mjög þægilegt. Nú, þegar þessum ósköpum linnti kom að hinu atriðinu sem gerði Wacken erfiða hátíð. Það er nefnilega ekki hægt að gista á hóteli. Wacken þorpið er pínulítið og þjónusta ekki hátíð sem þessa. Tjaldstæðið er eina lausnin. Mikið sem það gefur litla hvíld að gista í tjaldi. Sérstaklega þegar rignir. Þetta tvennt eru það stórir ókostir að ég efast um að ég fari á Wacken aftur. Frekar mundi ég velja einhverja minni hátíð sem gefur kost á hótelgistingu eins og Kobetasonik var í Bilbao 2008.

Ég verð náttúruleg að minnast aðeins á Skálmöld. Það var gríðarlega gaman að sjá þá kappana þarna í Þýskalandi. Ég mundi giska á að 1000 manns eða þar um bil hafi horft á þá kappana taka sína mjög þéttu hálftíma dagskrá. Ég held að flestum hafi líkað vel sem á horfðu. Allavega mér! Vonandi var þetta einungis lognið á undan storminum hjá Skálmöld. Það er ég reyndar viss um.

Ég var búinn að plana að taka upp myndbönd alla hátíðina og setja þetta rosalega flott upp í dagbókarform. Það var gaman fyrst um sinn en varð fljótlega gamalt og varð því lítið úr þessu. En þessi pistill er andskotanum lengri þannig að þetta er nú kappnóg.

Es. Svarið er já! Triptykon voru alveg jafn hrikalega leiðinleg á Wacken og á Eistnaflugi.

Steelheart & Bibbi

Steelheart eru á leiðinni til Íslands! Það eru gleðifréttir. Jafnvel þó þeir séu ekki einir af fjallvöxnum risum hármetalsins þá eru flestir sem á annað borð hafa gaman af þeim geira með þetta band alveg á hreinu.
Ég tel mig vera töluverðan hármetalmann. Ástæðan er orkuballöðurnar! Þær eru snilldin sem hármetalið færði okkur. Jú, jú, hármetalböndin áttu einn og einn slagara í harðari kanntinum. En allir vita að það sem gerði þessar hljómsveitir jafn almáttugar og raun ber viti eru orkuballöðurnar. Ég er mikill aðdáandi þeirra. Hvað er til dæmis betra en að renna í gegn nokkrum hörðum metalslögurum og slá botninn í þetta með til dæmis "Home sweet home"? Eða þá "18 and life" (eitt af tíu bestu lögum allra tíma).
Steelheart þekki ég reyndar furðu lítið. Það var ekki fyrr en fyrir fjórum til fimm árum sem góðvinur minn, Sigurður Hólm Gunnarsson kynnti mig fyrir bandinu. Steelheart eru miklir orkuballöðumenn. Sem er gott.

Hér er She´s gone. Stórbrotið lag sem ég er búinn að keyra á fullu gasi í það minnsta 100 sinnum frá því að ég las fréttirnar af tónleikum Steelheart:

Þvílíkur söngvari sem Miljenko Matijevic er!!! Ha? Þetta er rosalegt! Hann er meira að segja jafngóður og hinn heilagi Bach. Hann slær nú samt ekki Bach út þar sem hann hefur svo sterka persónu.

Ég hvet alla rokkáhugamenn að kíkja á Steelheart.

Ég ákvað að slá botninn í skoðannakönnunina sem hefur verið í einhverjar vikur á svæðinu hérna. Spurt var um hversu oft Bibbi muni troða upp á Eistnaflugi 2011. 37,5% sögðu fjórum sinnum, 50% fimm sinnum, 6,2% sex sinnum og loks 6,2% sjö sinnum eða oftar. Það má því reikna með því að Bibbi troði fjórum til fimm sinnum upp á Eistnaflugi. Til hamingju með það, Bibbi. Þú ert vel að þessu kominn.

Ég setti aðra könnun inn. Sú viðkemur júróvisjón.

Plötudómur - Kiss - Sonic boom

Óhætt er að segja að ég hafi lengi trassað að skrifa þessa umsögn. Plantan kom út 2009 og ég ekki enn búinn að liggja á þessu eins og ormur á gulli. En áður en ég fer í hinn eiginlega dóm plötunnar er vert að skrifa smá hugvekju um plöturnar sem Kiss hafa gefið út.

Ég er þeirrar skoðunnar að heilt yfir séu Kiss plöturnar ekki eintöm meistaraverk. Þeir gáfu út plöturnar lygilega hratt fyrstu árin. Allar plöturnar eiga einhverja ódauðlega slagara sem allir þekkja og flestar eru plöturnar mjög fínar. En ef þær væru nokkrum færri þá hefðu þær yfir höfuð orðið töluvert betri. Það eru góð til plötur þarna inn á milli sem eru meistaraverk út í gegn (Rock n´roll over og Destroyer bestu dæmin). Það er mikilvægt að hafa þetta í huga þegar ný plata með Kiss kemur út. Þá er ég ekki að segja að Kiss plöturnar séu svo lélegar að það sé auðvelt að gera jafn góðar plötur, öðru nær. En Kiss plöturnar eru samt yfirleitt ekki jafn ódauðlegar eins og sumar þessar goðsagnarkenndu plötur annarra sveita.

Síðast þegar Kiss gáfu út plötu urðu flestir fyrir vonbrigðum. Ekki var það síst vegna þess að í það skiptið var gullaldaruppstilling sveitarinnar á ferðinni með Ace á gibsoninum og Peter með kjuðana. Það voru því hreint ekki allir bjartsýnir fyrir þessari útgáfu á Sonic boom. Auk þess var reyndar orðið nokkuð langt síðan Kiss höfðu gefið út verulega góða plötu. Endurkomur sem þessar hafa heldur ekki tekist alltaf, síður en svo. Oft er þetta óttalegt miðjumoð eða jafnvel hörmung.

Ég fékk gripinn í hendurnar og var snöggur að skella honum í geislann. Eins og venja er með Kiss þá tók ekki langan tíma að tileinka sér gripinn enda einföld lagasmíð einn af hornsteinum velgengni Kiss.

Ég ætla að sleppa því að fara í plötuna lag fyrir lag, enda nenni ég því sjaldnast. Platan er gamaldags rokkplata, algjörlega laus við seinni tíma Kiss hljóminn. Í stuttu máli verð ég að segja að Kiss hafa gert hið ómögulega. Sonic Boom er frábær plata. Ég skil ekki hvernig það getur verið! Hvaðan kom þetta eiginlega? Hvernig stóð á því að Kiss áttu þessa plötu inni? Eru það nýju meðlimirnir? Hvíldin? Hvað sem það er þá er platan að svínvirka. Hún stendur svo fyllilega undir því að vera við hlið Love Gun og Destroyer í hillunni. Afrekið að gera plötu á þessum tímapunkti sem er jafngóð bestu plötum sveitarinnar er nokkuð sem Kiss geta verið stoltir af.

Einkunn 4,5/5 (gæfi bestu Kiss plötunum reyndar fullt hús en þær eru ekki nema tvær).

Es. nú eru Kiss í hljóðveri að taka upp nýja plötu. Það verða að teljast góðar fréttir í ljósi þessa.

Eyvi og Stebbi

Nú fyrir skemmstu sótti ég tónleika Eyjólfs Kristjánssonar hér á Sölku á Húsavík. Eyvi er að halda 50 tónleika á þessu ári í tilefni af 50 ára afmæli hans nú á árinu. Sérstakur gestur Eyva þetta kvöldið var Stefán Hilmarsson. Tónleikarnir voru á föstudagskvöldi klukkan 22:00. Ég varð strax hræddur þegar ég sá tímasetninguna. Á þessum tíma er alltaf hætta á að tónleikar leysist upp í fyllerísframíköll og almenn leiðindi. Sú varð svo sannarlega raunin þetta kvöldið, því miður.

Þessum tröllauknu beljökum íslenskrar dægurtónlistar var lítil virðing sýnd sem og áhorfendum sem komu til þess að hlusta. Stór hluti tónleikagesta hafði botnað nokkuð mörg glös áður en tónleikar hófust og þeir hinir sömu flestir ekkert frekar á þeim buxunum að hlusta á þessa ágætu menn. Ég verð þó að hrósa þeim fóstbræðrum Eyva og Stebba fyrir frammistöðu kvöldsins og að hafa hreinlega ekki misst stjórn á sér við þessar kringumstæður. Ég hefði örugglega verið búinn að rota einhvern gestanna með gítarnum í þeirra stöðu. Kannski er þetta reynslan sem segir til sín. Auk þess tókst þeim vel upp í flutningnum, bæði á lögunum sem og sögunum á milli laga sem er síst minni hlutinn af því að sækja tónleika sem þessa. Fyrir menn sem hafa áratuga reynslu í þessum bransa eins og þeir félagar þá er alltaf einhver saga á bakvið hvert lag. Ég hef yfirleitt meira gaman af þeim en lögunum sjálfum. Eyvi sagði til dæmis tvær frábærar sögur af mömmu sinni.
En sumir áhorfendur virtust slétt sama um þessar ágætu sögur. Þeir héldu bara áfram að lyfta botninum upp!

Ég var fremur dapur í bragði yfir þessu öllu saman þó svo að ég hafi skemmt mér ágætlega. Það var gaman að hitta Stefán. Við erum skólabræður úr HÍ. Við ræddum ýmislegt, aðallega þó tónlist ef einhver trúir því. Stefán er Deep Purple maður mikill og er þeirrar skoðunar að Burn-uppstilling sveitarinnar sé sú sterkasta. Þar sem Coverdale heldur um hljóðnemann (hvað skyldi Finnbogi segja um þetta?).

Að lokum við ég biðja framtíðargesti á tónleikum sem þessum hér á Húsavík að hugsa sig tvisvar um áður en lagt er af stað á tónleika sem þessa. Það er nefnilega frekar ólíklegt að allir hafi ekki áhuga á því að hlusta. Það er líka mjög ósennilegt að tónlistarmennirnir nenni að koma aftur ef enginn hlustar á þá, jafnvel þó uppselt sé!

Að lokum vil ég benda á að myndir af þessum viðburði eru fáanlegar í myndaalbúmi hér á síðunni. Þær eru reyndar einungis tvær en góðar mjög.

Veiðitímabilið formlega hafið hjá AJH

Ég skrapp aðeins að veiða núna í kvöld. Er búinn að bíða lengi eftir sæmilegu veðri, ekki þessum látlausa vindi sífellt en þolinmæðin brast. Ég var þó ekki útí nema svona korter. Haldið þið ekki að kallinn hafi fengið á í öðru kasti! Þessi fíni urriði. Ég hef ákveðið að skýra hann "Stóra dólg". Áður en ég hætti beit annar á en lukkan var ekki með mér og ég missti hann. Þetta er þó ákaflega góð byrjun á tímabilinu í ár. Ljóst er að stutt er þangað til ég fer aftur. Það er alltaf jafn gaman að veiða.

Gítaramyndir

Ég hef tekið eftir því að enginn gítaráhugamaður er fullgildur nema vera búinn að setja myndir af hljóðfærunum sínum á netið! Ég vil náttúrulega ekki vera minni maður, þó svo ég kunni ekkert á gítar.

Ég setti því myndir af hljóðfærunum hér á síðuna í myndaalbúm, hér til vinstri. Það heitir Gítarar. Skýrir sig nokkuð sjálft.

Snemma beygðist krókurinn!

Ég velti því stundum fyrir mér hvernig stendur á því að ég er jafn málmsýrður og raun ber vitni. Sumir segja að metalnerðir komi oft úr rólegu umhverfi, fjarri borgarskarkalanum. Sem dæmi um slíkt er víst staðreynd að metalfólk á áttunda áratugnum kom oftast úr úthverfum stórborganna í Bandaríkjahreppi en ekki miðborginni. Kannski á það við hérna þó svo að okkar eina borg sé óttalegt kot (er ekki Sólstafir afurð Breiðholts?) Ég er náttúrulega eins og svartur maður á Raufarhöfn í þessum stórborgarsamlíkingu. En það er þó erfitt að horfa framhjá því að varla er hægt að finna rólegra umhverfi en það sem ég ólst upp við.
  Skemmtilegri kenning er að fólk sem sé yfir meðallagi gáfað sæki í málminn. Ég ætla nú ekki að dæma um það en við skulum segja að ég er hrifinn af þessari kenningu.
  Einhversstaðar sá ég að einfarar væru mikið í metal. Það er alveg ábyggilega eitthvað til í því.

Ég er þó ekki viss um að neitt af þessu sé endilega rétt. Það má þó vel vera. En gæti ekki allt eins verið að þetta sé tilviljun háð?

Í framhaldi af þessu rifjaðist upp fyrir mér mín fyrsta tónlistarupplifun sem ég man eftir. Pabbi á ágætis plötusafn sem í eru slatti að vinylplötum. Það er eitt og annað sem má finna í því. Ég man hinsvegar sérstaklega vel eftir því þegar við vorum í gamla bænum á Syðri-Sandhólum og hann spilaði fyrir mig plötuna Glass houses með Billy Joel. Þessi plata þykir víst vera afgerandi rokkaðasta platan hans Billa og algjört hittarasafn. Fyrsta lag plötunnar er "You may be right". Það er reyndar eina lagið sem ég man eftir á plötunni frá því þarna í gamla daga. Mikið sem mér þótti þetta hrikalega skemmtilegt lag. Pabbi spilaði nú ekki oft plötur en ég vildi alltaf hlusta á þessa til þess að heyra "You may be right". Hann átti einhverja aðra plötu með Billy sem hann reyndi að gera mig spenntan fyrir og spilaði fyrir mig af og til en mér fannst ekki neitt varið í hana, sennilega vegna þess að hún hefur ekki verið jafn mikið rokk. Við fluttum úr þessu húsi síðsumars 1984 og platan kom út 1980. Ætli ég hafi því ekki verið svona 2-4 ára þegar þetta tímabil var í gangi. Strax á þessum tímapunkti var ég því komið með rokkið í æðarnar.

Ég hugsa alltaf af og til um "You may be right" og hann Billy gamla sem ég hef svo sem ekki hlustað mikið á fyrir utan þetta. Gæti þetta hafi verið tímamót í mínu lífi? Eða hefði ég endað í hörkunni þó svo ég hefði aldrei kynnst píanóleikaranum ofurvinsæla? Það er ekki gott að segja. Eitt er þó víst að mér mun alltaf þykja smá vænt um Billy fyrir þessa ógleymanlegu lífsreynslu á fyrstu misserum ævi minnar.

Að lokum tel ég rétt að allir kyndi græjurnar í botn eða þá setji á sig heyrnatól og blasti Billy:

Hér er myndbandið við lagið. Því miður er það ekki hérna allt. Billy er frjáls frá píanóinu sem betur fer. Hann virðist hafa verið fínn sviðsmaður. Ekki skemmir Rocky-hárið fyrir!

Hér er svo Billy eins og hann lítur út í dag að flytja sama lag. Í þetta skipti heldur hann sig við píanóið: